آخرين مطالب

بهداشت و بیماری های قرقاول

بهداشت و بیماری های قرقاول

important illnesses in domestic hen بهداشت و بيماري های قرقاول

مقدمه

تولید گوشت و تخم با کمیت بالا وکیفیت مطلوب و همچنین پرورش بمنظور نمایش و  زینتی، مستلزم تأمین شرایط سلامت و بهداشت است. تعداد قرقاول در یک مجتمع پرورشی مهم نیست، آنچه مهم است اجرای برنامه های درست برای پیشگیری از بیماریهای گوناگون به منظور دستیابی به تولید اقتصادی است. یک پرورش دهنده خوب قبل از هر کار باید فارم را به گونه ای مدیریت کند که احتمال شیوع بیماری در آن به حداقل برسد.یکی از مهمترین و اساسی ترین روشهای پیشگیری از بیماریها، رعایت پاکیزگی و بهداشت است. به عبارت دیگر، استفاده از خوراک بهداشتی که به عوامل بیماری زا، آفت کشها، حشره کشها و فضولات طیور آلوده نباشد، استفاده از آب تمیز و آبخوری بهداشتی، جایگاه پاکیزه، بخصوص برای جوجه های یکروزه و نیمچه های تخمگذار و همچنین خرید جوجه ها و نیمچه های سالم و تمیز که به هیچ نوع بیماری مبتلا نباشند از جمله مواردی است که جهت تأمین بهداشت و پیشگیری از شیوع امراض بین قرقاول ها باید به دقت رعایت شود.

 

الگوی بروز بیماری در فارم :
نگهداری غیرصحیح+      عامل بیماری زای اولیه

(اغلب ویروس)

+      عوامل بیماری زای ثانویه

(اغلب باکتری یا انگل ها)

= بیماری ساب کلینیکی

 

 

 منابع بیماریها در پرندگان به شرح زیر است که اهمیت آن برحسب شرایط موجود در مزارع متفاوت می باشد.

۱-  پرندگان بیمار یا تخم پرندگان بیماری که از قبل در مزرعه باقی مانده اند.

۲-   پرندگان وحشی که در اطراف مزرعه حضور دارند.

۳-  انگلهایی که از قبل روی بستر حضور داشتند.

۴-  موشها، مگسها، گربه ها و سگها.

۵-  دیگر واحدهای پرورش طیور در نزدیک محل پرورش

۶-  آب، غذا و مواد بستر

۷-  کارکنانی که به محلهای پرندگان در مزارع مختلف سر و کار دارند.

۸-  کامیون خوراک

۹-  استفاده از تجهیزات دسته دوم

۱۰-   دامپزشکان و مروّجین طیور که از واحد بازدید می کنند.

۱۱-   تهویه و کنترل ضعیف محیط

۱۲-   عدم وجود عایق حرارتی در ساختمان

۱۳-   تحرک بیش از حد پرنده

۱۴-   زهکشی غلط و عدم خروج به موقع کود و فضولات

چند دسته از بیماریها بین قرقاول سانان مشترک می باشد که برحسب گونه، سن و محل زندگی، شیوع آن بین قرقاول ضعف و قوت می یابد که شامل :

ناهنجاری پنجه، تورم کف پا، سندروم بیماری آب آوردگی شکم، بوتولیسم، سل پرندگان ، اریزیپلاس، اسپیروکتوز کوکسیدیوز، جرب، نیوکاسل، کریپتوکوکوزیس وآنفلوآنزا

کانی بالیسم (خودخوری)

در این ناهنجاری پرندگان به علت شدت نور زیاد، تراکم زیاد، تهویه نامناسب، کاهش پروتئین در خوراک، کمبود ویتامین، اسیدهای آمینه یا نمک در خوراک، گرسنگی طولانی مدت و غیره شروع به کندن پرهای همدیگر و در موارد پیشرفته شروع به خوردن همدیگر می کنند. برای مبارزه با کانی بالیسم باید توجه پرندگان را به یکدیگر کم کنیم. از این رو باید نور سالن پرورش را آنقدر کم کنیم که پرندگان تنها بتوانند آبخوری و دانخوری را ببینند. همچنین می توانیم با آویزان کردن سبزی از دیوار یا سقف آنها را به خوردن سبزی مشغول کنیم و توجهشان را به همدیگر کم کنیم. در صورت مشاهده پرکنی باید از یک روش نوک چینی استفاده کنیم. نوک چینی باید در گله مورد پرورش به صورت هم زمان انجام شود.

منبع : http://ivo-nkh.ir

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

− 1 = 1